Het is zaterdagnacht, dertien augustus negentienéénenzestig. Berlijn slaapt. Aan de oostkant liggen de arbeidersbuurten stil in het donker. Aan de westkant gaan de laatste cafés dicht. Niemand weet dat honderden soldaten in de schemerige opslagplaatsen van Oost-Berlijn gereedstaan. Rolletjes prikkeldraad liggen opgestapeld in vrachtwagens. Betonnen palen staan klaar om de grond in gedreven te worden.
Om één uur begint Operatie Roos. In de Bernauer Strasse, de Zimmerstrasse en langs de hele grens van honderddrieënvijftig kilometer rollen soldaten van de Nationale Volksarmee en de Volkspolizei prikkeldraadversperringen uit. Huizen die direct aan de grens staan worden bewaakt. De deuren aan de westelijke zijde worden dichtgespijkerd.
Wat partijleider Walter Ulbricht in gang zet die nacht is een wanhoopsdaad. De DDR verloor in negentienzestig al meer dan tweehonderdduizend mensen via de enige nog open grens in Berlijn. Artsen, ingenieurs, leraren: precies de mensen die de staat het hardst nodig had. Ulbricht had Sovjet-leider Chroesjtsjov overtuigd: er was geen andere keus. In één nacht moest de leegloop stoppen.
Als Berlijn wakker wordt op zondag dertien augustus, bestaat de open stad niet meer. Families zijn van elkaar gescheiden. Arbeiders die in West-Berlijn werkten, staan voor een versperring. In de Bernauer Strasse springen mensen uit hun ramen op de west-Berlijnse stoep. Sommigen halen het. Anderen worden neergeschoten.
Achtentwintig jaar zou de Muur staan. Maar hij begon in vijftien minuten.
Wat als Ulbricht het niet had gedaan? Had de DDR het overleefd? Had de Koude Oorlog decennia eerder kunnen eindigen?