Op 7 februari 1992 zetten vierentwintig ministers hun handtekening onder een document dat de Europese Unie zou stichten. In de Statenzaal van het Gouvernement aan de Maas, onder kristallen kroonluchters en omringd door hussaren in ceremonieel tenue, wordt een belofte bezegeld: oorlog tussen de oude aartsvijanden Frankrijk en Duitsland moet voor altijd ondenkbaar worden.
Het verdrag komt voort uit de schok van de Muur. Twee jaar eerder zagen Europese leiders een herenigd Duitsland van tachtig miljoen inwoners opdoemen. Helmut Kohl en François Mitterrand smeden een deal: Duitsland geeft zijn geliefde D-mark op, Europa krijgt een gemeenschappelijke munt. Niet indammen, maar inbedden.
Toch knaagt twijfel. De Britten tekenen met uitzonderingen, de Denen moeten nog een referendum doorstaan dat het verdrag bijna zal torpederen. Zelfs Kohl's bombastische woorden over de Verenigde Staten van Europa blijken voorbarig.
Vijftien minuten kostte het om vierentwintig handtekeningen te zetten. Maar wat als Maastricht was mislukt? Als de Denen definitief nee hadden gezegd, of de Fransen hun nipte meerderheid niet hadden gehaald?