Op 24 oktober 1945 treedt in Washington D.C. het Handvest van de Verenigde Naties in werking, een bureaucratisch moment dat een revolutie markeert. Geen kanonschoten, geen fanfares. Alleen papier, inkt en de politieke wil van vijftig landen die zeggen: nooit meer een wereldoorlog.
De Volkenbond had gefaald, spectaculair zelfs. Zonder de Verenigde Staten was die organisatie een tandeloze tijger geweest. Nu stemt de Amerikaanse Senaat met 89 tegen 2 voor ratificatie. Een wereld van verschil met 1919. Ook de Sovjet-Unie, het Verenigd Koninkrijk, Frankrijk en China ratificeren. In de avonduren is het quorum bereikt.
De architecten van deze nieuwe orde zijn geen idealisten. Truman, Stalin, Chiang Kai-shek, De Gaulle: pragmatici die weten wat er gebeurt als de internationale orde instort. De Verenigde Naties zijn niet opgericht om ons naar de hemel te brengen, maar om ons van de hel te redden. Wat als de Amerikaanse Senaat opnieuw had geweigerd, of Stalin niet had meegedaan?