Pearl Harbor, 7 december 1941: om zeven uur vijfenvijftig in de ochtend naderen honderddrieëntachtig Japanse vliegtuigen de Amerikaanse Pacifische Vloot. Commandant Mitsuo Fuchida kijkt omlaag naar acht slagschepen, zij aan zij afgemeerd langs Ford Island. Geen luchtafweer, geen gevechtsvliegtuigen. Hij seint drie woorden: Tora, Tora, Tora.
In vijftien minuten verandert alles. De Arizona explodeert en zinkt in minder dan negen minuten, elfhonderdzeventien man sterven. De Oklahoma kapseist en sluit vierhonderdnegenendertig bemanningsleden op in de romp. Negentien schepen vernietigd of zwaar beschadigd, meer dan driehonderd vliegtuigen verwoest, vierentwintighonderd doden.
Het isolationisme dat Amerika decennialang definieerde, verdwijnt in de rook boven de haven. President Roosevelt spreekt de volgende dag het Congres toe: a date which will live in infamy. De stemming is vierhonderdzevenentachtig voor, één tegen. De industriële reus ontwaakt.
Wat als de aanval niet had plaatsgevonden, of Japan eerst de oorlog had verklaard zoals het internationale recht voorschreef?