Op 19 oktober 2009 spreekt de rechtbank in Amsterdam het vonnis uit over DSB Bank, het levenswerk van Dirk Scheringa. De voormalige ijsmeester uit Wognum bouwde in 34 jaar een financieel imperium op, maar achttien dagen eerder begon een bankrun die zeshonderd miljoen euro aan spaargeld wegzoog.
Het begon met een oproep van consumentenactivist Pieter Lakeman op televisie: DSB moet failliet. Spaarders belden massaal, de website crashte, De Nederlandsche Bank greep in met een noodregeling. Nu beslissen de rechters over het lot van de bank en haar tienduizenden klanten met problematische hypotheken.
In vijftien minuten wordt het eerste grote bankfaillissement sinds de Tweede Wereldoorlog een feit. Scheringa verliest alles: zijn bank, voetbalclub AZ, zijn kunstmuseum. De afwikkeling zal twaalf jaar duren. Wat als Lakeman had gezwegen: was DSB Bank dan langzaam gekrompen, of had het financiële systeem deze breuk nodig om te worden hersteld?