Op 14 april 2010 staat Lucia de Berk in het Gerechtshof Arnhem en hoort de woorden waar ze negen jaar op wachtte: volledige vrijspraak. De voormalige kinderverpleegkundige werd in 2004 veroordeeld tot levenslang plus tbs voor zeven moorden en drie pogingen. Nederland had zijn seriemoordenares. Maar het bewijs deugde niet.
Een statistisch getal van één op driehonderdtweeënveertig miljoen gaf de illusie van wiskundige zekerheid. Wetenschappers ontdekten fundamentele fouten in de berekening. De medische diagnoses bleken gebaseerd op aannames, niet op bewijs. Tunnelvisie, oordeelde het hof uiteindelijk: een systeem dat zichzelf bevestigde.
De zaak Lucia de Berk past in een patroon van gerechtelijke dwalingen dat Nederland schokte. Vijftien minuten kostte het om negen jaar onrecht te beëindigen, om een vrouw haar leven terug te geven. Maar wat als de wetenschappers hadden gezwegen, als niemand had durven twijfelen toen iedereen zeker was?