Tim Berners-Lee drukt op 6 augustus 1991 op enter en stuurt 23 regels de wereld in: een bescheiden bericht op nieuwsgroep alt.hypertext dat uitlegt hoe je software kunt downloaden van een server in Genève. Niemand beseft dat dit moment de menselijke communicatie voorgoed zal veranderen.
Bij CERN worstelen duizenden wetenschappers met een absurd probleem: ze kunnen hun onderzoeksgegevens niet delen. Elke computer spreekt zijn eigen taal. Berners-Lee, software-ingenieur, ziet de oplossing in combineren. Hij koppelt hypertext aan het bestaande internet en bedenkt drie elegante technologieën: HTML, HTTP en URL. Simpel, universeel, en revolutionair.
De echte doorbraak komt wanneer CERN in 1993 besluit de software in het publieke domein te plaatsen. Gratis, royaltyvrij, voor iedereen. Berners-Lee had rijk kunnen worden met patenten en licenties. Hij koos ervoor het web weg te geven. Vandaag gebruiken meer dan vijf miljard mensen zijn uitvinding.
Wat als het web niet vrij was geweest, maar eigendom van één organisatie?