Op het Koningsplein in Tel Aviv zingt premier Yitzhak Rabin op 4 november 1995 het Vredeslied voor honderdduizend mensen. De generaal van drieënzeventig, architect van de Oslo-akkoorden, daalt af van het podium. In de schaduw wacht een rechtenstudent met een Beretta.
Twee jaar eerder schudde Rabin de hand van Yasser Arafat op het gazon van het Witte Huis. De foto ging de wereld over. Maar in de nederzettingen groeide de woede: rabbijnen noemden hem verrader, betogers droegen borden met zijn gezicht in een SS-uniform.
Om negen uur vijftig vuurt Yigal Amir drie schoten. Twee kogels slaan door Rabins rug. Veertig minuten later stoppen de artsen in het Ichilov-ziekenhuis. De vredesbeweging die die avond honderdduizend mensen op de been bracht, marginaliseert in de jaren erna. Het Koningsplein heet nu het Rabinplein, maar de vrede waar hij voor stierf kwam nooit.
Wat als Amir had gemist, wat als de lijfwacht hem een seconde eerder had gezien?