Op een podium in San Francisco onthult Steve Jobs de iPhone, en verandert in vijftien minuten de relatie tussen mens en machine voorgoed
Het is negen uur in de ochtend, negen januari 2007. In Moscone West, een betonnen conferentiecentrum in het hart van San Francisco, schuifelen duizenden mensen naar hun stoelen. Techneuten, journalisten, analisten. Ze weten dat Apple iets gaat aankondigen. Ze vermoeden een nieuwe iPod, misschien een telefoon. Wat ze niet weten, is dat ze getuige zullen zijn van een van de belangrijkste productlanceringen uit de moderne geschiedenis.
De man in de zwarte coltrui
Op het podium staat straks een man van eenenvijftig, in spijkerbroek en zwarte coltrui. Steve Jobs. De medeoprichter en topman van Apple, de man die eerder de Macintosh en de iPod de wereld in hielp. In zijn broekzak zit een apparaat dat officieel nog niet bestaat, een apparaat dat hij tweeënhalf jaar geleden begon te ontwikkelen met zijn team. Een apparaat dat de wereld zal veranderen.
Om te begrijpen wat er die ochtend in San Francisco gebeurt, moet je eerst begrijpen hoe de wereld er in 2007 uitziet. Mobiele telefoons zijn overal, maar ze zijn lelijk, log en ingewikkeld. De markt wordt gedomineerd door apparaten met fysieke toetsenborden en kleine schermpjes. De BlackBerry is het statussymbool van zakenmensen. De Palm Treo probeert een computer in je hand te stoppen, maar het resultaat is een compromis dat niemand echt tevreden stelt. Internetten op je telefoon is een oefening in frustratie: piepkleine lettertjes, trage verbindingen, websites die niet laden. De mobiele telefoon is een apparaat dat veel belooft en weinig waarmaakt.
Apple heeft dit probleem al jaren zien aankomen. In 2004 begon een geheim project, codenaam Purple. Drie mannen leidden de ontwikkeling: Jony Ive, de Britse ontwerper die de iMac en iPod vormgaf; Scott Forstall, de software-ingenieur die het besturingssysteem moest bouwen; en Tony Fadell, de hardwarespecialist achter de iPod. Het doel was even simpel als ambitieus: de telefoon opnieuw uitvinden.
Drie producten worden één
Jobs staat op het podium en kijkt de zaal in. Zijn stem is kalm maar geladen met spanning. Hij verklaart dat hij naar dit moment tweeënhalf jaar heeft uitgekeken. Dan begint hij aan een opbouw die de techwereld nog nooit heeft meegemaakt. Vandaag, zegt hij, introduceert Apple drie revolutionaire producten. Een breedbeeld iPod met aanraakbediening. Een revolutionaire mobiele telefoon. En een baanbrekend internetcommunicatieapparaat. Hij herhaalt de lijst. Een iPod. Een telefoon. Een internetcommunicator. Opnieuw. De beelden wisselen op het scherm achter hem. Het publiek begint te lachen. Ze snappen het.
De drie iconen op het scherm beginnen samen te smelten. Dit zijn geen drie afzonderlijke apparaten, zegt Jobs. Dit is één apparaat. En we noemen het iPhone.
De zaal explodeert. Applaus, gejuich, ongeloof. Ergens in het publiek zit Chris DeSalvo, een ingenieur van Google. Later zou hij zeggen: als consument was ik weggeblazen, ik wilde er meteen een. Maar als Google-ingenieur... De zin blijft onafgemaakt, maar de implicatie is duidelijk. De concurrentie beseft dat alles wat ze bouwen zojuist achterhaald is.
Vingers als het ultieme aanwijsapparaat
Jobs haalt het apparaat uit zijn zak. Het is klein, elegant, en heeft slechts één knop. Het scherm vult bijna de hele voorkant. Hij legt uit wat de iPhone anders maakt. Geen stylus, geen toetsenbord. We zijn allemaal geboren met het ultieme aanwijsapparaat, zegt hij. Onze vingers. Hij demonstreert de multi-touch interface. Veegt door foto's met zijn vinger. Zoomt in op een afbeelding door zijn vingers uit elkaar te bewegen. Scrolt door contacten met een natuurlijke beweging. Het publiek ziet iets dat niemand eerder heeft gezien: een telefoon die reageert zoals je verwacht dat hij reageert.
Jobs belt live naar een Starbucks om koffie te bestellen. Hij demonstreert de visuele voicemail. Hij toont Safari, een volwaardige webbrowser. Elke functie werkt. Elke demonstratie slaagt. Wat het publiek niet weet, is dat achter de schermen een team van ingenieurs toekijkt dat tweeënhalf jaar aan dit moment heeft gewerkt, met een prototype dat elk moment kan crashen.
De wereld na negen januari 2007
Als Jobs het toestel neerlegt, heeft hij de wereld een toekomst laten zien. In de zaal beginnen analisten te rekenen. Investeerders grijpen naar hun telefoons. Concurrenten beseffen dat alles wat ze bouwen opeens hopeloos verouderd is. De iPhone zou pas op 29 juni 2007 beschikbaar zijn, voor vierhonderdnegenennegentig dollar. Binnen vierenzeventig dagen verkoopt Apple een miljoen exemplaren.
Wat maakt dit kwartier anders dan andere productlanceringen? Het verschil zit in de totaalvisie. Jobs presenteert geen verbeterde telefoon, hij presenteert een nieuw soort apparaat. Een apparaat dat niet vraagt om aanpassing van de gebruiker, maar dat zich aanpast aan de gebruiker. De multi-touch interface is geen gimmick; het is een fundamenteel nieuwe manier om met technologie om te gaan. Voor het eerst voelt een computer natuurlijk. Voor het eerst verdwijnt de technologie achter de ervaring. Op 9 januari 2007 veranderde niet alleen de telefoon, er veranderde iets in de relatie tussen mens en machine. Het apparaat in je broekzak werd een verlengstuk van jezelf.
Lees het verhaal terug
Bewaar de tekst van deze aflevering om rustig na te lezen.
Download transcript (TXT) Deze leesversie is gebaseerd op het afleveringsscript. De tekst is niet woordelijk gecontroleerd tegen de uiteindelijke audio. Regieaanwijzingen en productienotities zijn weggelaten.