Op 3 december 1967 plaatst chirurg Christiaan Barnard in het Groote Schuur Ziekenhuis in Kaapstad het hart van de hersendode Denise Darvall in de borstkas van Louis Washkansky. Na een elektrische schok begint het donorhart te kloppen: de eerste harttransplantatie bij een mens is een feit.
Washkansky, een drieënvijftigjarige kruideniersverkoper met hartfalen in het eindstadium, overleeft de operatie en wordt wakker met droge humor. Achttien dagen later sterft hij aan longontsteking, zijn immuunsysteem uitgeschakeld om afstoting te voorkomen. Toch bewijst hij dat het kan.
De operatie dwingt de wereld na te denken over de definitie van dood. Hersendood bestaat juridisch nog niet, orgaandonatie heeft geen wettelijk kader. Pas met de komst van ciclosporine in de jaren tachtig wordt harttransplantatie een realistische behandeling. Vandaag leven duizenden mensen met een donorhart.
Wat als Barnard die nacht niet had durven opereren, en de race om de eerste transplantatie door een ander was gewonnen?